De recensent gerecenseerd: Peter Bruyn’s PatroDoc over Berlijn

door Chielie
In het kader van de algemeen jolijtige sfeerverhoging, alsmede de verdieping der dingen, organiseert Maarten Claus al enige tijd in en namens het Patronaat ‘PatroDoc’: een praatje-bij-plaatjes, door mensen. Daar had ik nooit tijd voor, dus maakte ik die ook niet. Gister, echter, vielen die twee dingen wel samen en dus toog ik naar de toog van het Patrocafé, waar mijn goede vriend en begenadigd popjournalist Peter Bruyn (zoals hij zelf zegt “al heel oud” en, zeg ik, dus kundig) een vertoog over Berlijn hield rond de docu “Lust & Sound in West Berlin 1979-1989“.

Berlijn, waar hij zo vaak mogelijk naartoe reist. Meestens om mensen te interviewen, die zeer kort daarna in de eigen regio komen spelen, zodat Peter dat verhaal weer kan verkopen aan de regionale (of soms zelfs landelijke) pers.

De docu geeft het beeld weer dat Mark Reeder, bandbevorderaar, van Berlijn heeft gehad in de jaren dat hij daar beroemd werd met het beroemd maken van anderen.

Peter Bruyn zou Peter Bruyn niet zijn als-ie niet goed oplette wat er in zijn omgeving gebeurt, dus als ik suggereer dat iedereen die Berlijn bezoekt zijn eigen Berlijn leert kennen, maar de overeenkomstige factor is dat Berlijn iedereen verbijstert, inspireert en prikkelt, neemt hij dat na de pauze mee en beaamt-ie ‘t ter podium.

Daarnaast zegt-ie een aantal opmerkelijke dingen. “Toen de muur viel waren er heel andere mensen toonaangevend in de Oost-Duitse nieuwe politieke elite dan de Merkels van vandaag. En zij zagen minder in de hereniging met West-Duitsland die uiteindelijk plaatsvond, dan in wat zij zelf wilden: een beter Oost-Duitsland.” (Reden voor mij om kort het podium te bestijgen en voor de mensen het Oost-Duitse volkslied te zingen, om het eind van het eerste couplet: “denn es muß uns doch gelingen, daß die Sonne schön wie nie über Deutschland scheint.” – exemplarische strofe voor een volk dat daadwerkelijk hoopte op een betere toekomst voor alles en iedereen, maar intussen uitgebuit werd; en daarom toepasselijk.)

En, naar aanleiding van een vraag uit het publiek: “Wat Haarlem kan leren van Berlijn is dat muziek moet leven. Moet ontstaan. Echt moet zijn.” In tijden van Patro University (waar musici van mensen-uit-het-vak les krijgen in het vak dat muziek is, maar waarvan ik me zelf alsmaar afvraag of je het wel als vak zou moeten willen zien en dan zelf uitkom op een krachtig: “Nee, het is een roeping en het als een vak zien is de dood van die roeping”, hoewel ik moet toegeven dat zelfs ik veel heb aan Patro University omdat, ongeacht de richting die je wilt inslaan qua aard van je muziekmakerij, je nooit helemaal ontkomt aan marketen en ondernemen) muziek in mijn oren.

En: “Dat, om ervoor te zorgen dat zich een muziekscene kan ontwikkelen zoals de Berlijnse, je niet veel hoeft te doen – maar wel iets belangrijks moet doen: namelijk oude gebouwen zoals de binnenkort leegkomende Egelantier of leegstaande kantoren voor ongehoord lage bedragen (zeg 50 euro per maand) moet verhuren en laten bewonen door creatievelingen die daar dan het soort dingen kunnen doen dat in Berlijn grote namen groot maakte.”.

Ik weet niet hoe die andere PatroDocs waren, want daar was ik dus niet bij, maar dit vond ik een zeer informatieve, inhoudelijk sterke, en enorm boeiende aflevering.

Die Peter mag van mij blijven praten. Zoals, bijvoorbeeld, over toffe tenten, om heen te gaan, in Berlijn.

————————————————————

Chielie is zanger/tekstschrijver van Yoghurt en Zat en zanger in coverband Kookaburra.