Yorick van Norden – Happy Hunting Ground
Yorick van Norden’s ‘Happy Hunting Ground‘ is precies dat.
Het is Maarten Veldhuis (alle nummers zijn samen met hem geschreven, hij speelt gitaar op 2 nummers en zingt in het achtergrondkoor op 2 andere – het ademt zijn geest en die hangt op de achtergrond te grijnzen) met de stem van Yorick. De beste muzikant van Haarlem waagt zich met de aardigste Beatlesfreak-van-de-stad aan een plaat die niet alleen aan de Beatles, maar ook aan, bijvoorbeeld, Tom Petty, Al Stewart, Jon Bon Jovi en zelfs Ad Vanderveen refereert. \o/ Ik had van Maarten niet anders verwacht.
En ik ben erg blij dat men zo overduidelijk en vaak voor beatleske oplossingen kiest. Want meer beatlesk is beter, vind ik.
Het omarmen van een beatleske sound levert bovendien een vrijheid op die ik zelf nog al eens heb gemist in de bands waarin ik zing: dat die beatleske oplossingen gewoon mógen, in plaats van op voorhand als politiek incorrect worden beschouwd.
Blijft als enige kritiekpunt over dat er (niet alleen qua idioom, maar ook tekstueel) geen duidelijke keus wordt gemaakt tussen Engels en Amerikaans (euvel van non-native-speakers waaraan zelfs ik me helaas met regelmaat schuldig maak) en dat er af en toe regelrechte fouten tussen zitten (in ‘foul-mouthed’ is ‘mouthed’ 1 lettergreep, niet 2), maar ook die maak ik zelf soms. Dus dat vind ik een mineur punt, vooral omdat ik weet dat native speakers dat soort fouten doorgaans charmant vinden.
Ik vind het de betere versie van The Blue Man Can’s ‘Family fun’. Maar ik mis wel Maarten’s eigen stem en de waanzin van ‘A view from the valley’ (het debuut-album van Grin, Maarten’s band in de jaren 80).’Tangier’ komt dichtbij, dat wel, maar is toch meer de goeierik die door de gevaarlijke omgeving loopt dan het gevaar zelf. Yorick is nu eenmaal niet gevaarlijk. Maarten wel.
Het is happy-go-lucky, melodisch mooi, perfect uitgevoerd, geregistreerd en geproduceerd, en precies dat waar deze tijd om vraagt: probleemloze muziekjes. Who knows, maybe.
Deze plaat is beslist een van de mooiste producten die onze stad heeft opgeleverd. Ik ga het grijsdraaien in de auto, want daar is het perfect voor.
Intussen nou toch maar eens die laatste McCartney beluisteren. Want je zou bijna vergeten dat die gewoon nog leeft en elke avond de planken uit het podium speelt met de mooiste muziek uit de geschiedenis.
————————————————————
